KETI KOTI JEUGDHERDENKING 2026: ROOTS / 6+

Wat is het thema van dit jaar?
Het thema van dit jaar is Roots. Vragen rondom dit thema zijn: waar kom je vandaan, waar ga je heen en welke sporen laat je achter voor degenen die na jou komen? Daarnaast raakt het aan het blijven onthouden waar je vandaan komt. Ook prikkelt het de vraag: wat gebeurt er als een dierbare, zoals je oma of een ouder, er niet meer is? Wie ben je dan eigenlijk nog? Dit zijn een aantal thematieken waarmee we dit jaar aan de slag gaan en van waaruit we samen met de kinderen vertrekken.

Waarom vind je het belangrijk dat er een jeugdherdenking is?
Ik denk dat kinderen een belangrijke schakel zijn in onze huidige maatschappij. Zij zijn vaak degenen die vragen stellen die volwassenen zijn vergeten of zijn afgeleerd zelf te vragen. Tegelijkertijd is het juist voor volwassenen belangrijk om meer te leren luisteren naar kinderen en jongeren. Zij zijn de toekomst en zij hebben een nieuwsgierigheid en energie die we wel wat vaker mogen respecteren.

Ik denk persoonlijk ook dat de jeugdherdenking ervoor zorgt dat de komende generatie weet waar ze vandaan komt, weet op welke schouders ze rust en weet waar haar roots liggen. Daarvoor kijken we naar twee elementen: enerzijds het vieren en het omarmen van de empowerment van onze voorouders, waar zij voor hebben gestreden en daarbij ook het zichtbaar maken van de dark side van het koloniale verleden. Anderzijds het erkennen en eren van al onze verschillende culturele achtergronden en die met trots dragen. Om daarin ruimte met liefde te claimen en om dat onbevreesd te kunnen en durven doen is cruciaal en staat voor mij symbool voor deze jeugdherdenking.

En hoe is het werken met kinderen? Of maken voor kinderen?
Kinderen zijn rauw, eerlijk in emoties en hebben het hart op de tong. Ze zijn niet bang om in de verbeelding te duiken en zijn nieuwsgierig naar datgene wat ze niet kennen, in plaats van dat ze het vrezen. Ze brengen een energie die superkrachtig is en ik denk persoonlijk dat dat komt omdat kinderen vaak nog heel erg in touch zijn met onze voorouders; een connectie die we hier in het Westen naarmate we ouder worden toch dreigen te verliezen. Onze levens worden namelijk snel gevuld met regels, codes, afspraken en normen rondom hoe we horen te zijn en hoe we ons dienen voort te bewegen.

Als makers worden we door kinderen uitgedaagd om ons eigen innerlijke kind weer te verwelkomen. Dat is denk ik ook nodig om te kunnen connecten met kinderen en daarbij tot een gedeelde taal te komen.

Wat betekent Keti Koti voor jou persoonlijk?
Mijn roots liggen zelf in Gambia, een heel klein land in West-Afrika. Hoe ik Keti Koti zie, is als een onderdeel van een grotere beweging waarin we culturen en diens verhalen weer zichtbaar maken. Waarin we, zoals ik eerder noemde, die twee cruciale kanten voelen: enerzijds het erkennen van het koloniale verleden en wat onze voorouders is aangedaan, en aan de andere kant het vieren en herdenken van onze culturen, voorouders, en bovendien onszelf en degenen die na ons komen.

Tegelijkertijd is het soms ook dubbel dat het hier gaat over één dag in het jaar. Ik vind dat het elke dag Keti Koti mag zijn, dat het elke dag Pride mag zijn en dat we elke dag Black History mogen erkennen, vieren en elkaar daarin zichtbaar mogen blijven maken.

Waar kijk je het meest naar uit?
Naar die magische momenten waarin alles samenkomt en waarin de kinderen ons meenemen in een nieuw universum waar verbeelding, symboliek en rauwe emotie elkaar ontmoeten.

Wat hoop je dat mensen (en kinderen) ervan meenemen?
Ik hoop dat ze zich empowered zullen voelen. Ik hoop dat ze kennis hebben opgedaan en vooral dat ze het gevoel hebben dat hun stem ertoe doet en dat ze daarin gedragen en gehoord worden.